4.Ciekawe artykuły

sobota, 29 października 2011

SAŁATKA DLA ZMĘCZONYCH

 

 


Ludzie szukają skutecznych środków przeciwko objawom wiosennego zmęczenia, nie zdając sobie sprawy, że w wielu przypadkach rosną one tuż pod okiem, na przykład na trawniku, okalającym bloki, na łące przy ogródkach działkowych lub w najbliższym parku. Z weekendowej wyprawy można ich przywieźć cały bukiet, gromadząc zapas na najbliższe dwa, trzy dni.
Chodzi o roślinę, zwaną mniszkiem, mleczem lub w ludowej gwarze - niewieścią stałością. Była ona znana już w czasach starożytnych, a obecnie rośnie wszędzie -w Europie, w Azji, Afryce Północnej, w Ameryce.
Sałatka ze świeżych, młodych, zielonych, starannie wypłukanych listków mniszka (jest trochę gorzkawa, przyprawia się ją odrobiną czosnku, soli i pieprzu, miesza z olejem i odrobiną soku z cytryny) zawiera witaminy, substancje krwiotwórcze, składniki leczące dolegliwości wątroby, poprawiające przemianę materii, „oczyszczające” nerki i krew. Z tych względów właśnie mniszek jest uważany (szczególnie we Francji) za niezwykle cenną roślinę dietetyczną, przewyższającą swymi wartościami sałatę, która - notabene - jest jego bliską krewną.
Kto nie lubi surówki z mniszka, może przeprowadzić wiosenną kurację z użyciem soku, wyciśniętego z 1/4 kg listków, usiekanych lub przepuszczonych przez maszynkę. Z tej ilości uzyska się 1/2 szklanki witaminowego, likwidującego brak apetytu, uczucie zmęczenia oraz poprawiającego wygląd cery naturalnego leku.
Kto nie ma czasu na przyrządzanie sałatki, ani na wyciskanie soku, może po prostu usiekać parę opłukanych i osuszonych listków, posypując nimi posmarowany masłem razowy chleb.

piątek, 28 października 2011

Żeń Szeń – korzeń

Pierwsze wzmianki pisane o żeń-szeniu pochodzą z Chin z I w. p.n.e. Do Europy ta lecznicza roślina trafiła z Japonii za sprawą holenderskich kupców w roku 1610. Żeń-szeń występuje w Chinach, Północnej Korei i na wyspach Japońskich, a także we wschodniej Rosji. Nazwa tego korzenia pochodzi z języka chińskiego (rénshēn), w którym oznacza „ludzki korzeń” lub „korzeń-człowiek” (skojarzenie ze względu na jego kształt przypominający ludzką postać).

Obecnie korzenie żeń-szenia pięciolistnego pochodzą z 4 do 6-letnich plantacji. Żeń-szeń właściwy pozyskiwany jest z upraw 6-8-letnich. Zbiór odbywa się jesienią, gdy korzenie osiągają ok. 15 cm długości i średnicę 2 cm. Pierwotnie konserwowanie korzeni odbywało się przede wszystkim poprzez suszenie. Współcześnie, przed suszeniem, korzenie poddawane są sterylizacji parą wodną o temp. 120-130 °C przez ok. dwie godziny. Otrzymany surowiec to „ginseng czerwony” (ma połyskującą, czerwoną powierzchnię). Zaś „ginseg biały”, suszony w 100 °C, otrzymywany jest z okorowanych korzeni, poddanych działaniu dwutlenku siarki.

 

Żeń Szeń – Właściwości i zastosowanie

Cenny korzeń Żeń-szenia, o kształcie podobnym do ludzkiej postaci, ma bardzo wiele pożądanych właściwości. Jest bogaty w witaminy, mikroelementy i kwasy organiczne. Przede wszystkim dodaje energii i podnosi witalność. Zwiększa także odporność na stres i poprawia koncentrację. Pomaga też w redukcji nadwagi. Często bywa komponentem kosmetyków o działaniu odmładzającym.

Korzeń żeń-szenia używany jest do sporządzania naparów, które wspomagają pamięć, koncentrację i aktywują siły witalne całego organizmu. Stosuje się go w leczeniu anemii, cukrzycy, zaburzeń snu i nerwicy. Ma zastosowanie jako środek wzmacniający i odtruwający oraz obniżający ciśnienie krwi. Poprawia funkcjonowanie układu immunologicznego. Ponadto wpływa na obniżenie poziom cukru we krwi oraz działa antynowotworowo. W połączeniu z zieloną herbatą żeń-szeń używany jest jako skuteczny afrodyzjak.


 
Sposób parzenia korzenia Żeń-Szenia.

Jedną łyżeczkę suszonego korzenia wystarczy zalać wodą o temp. 96 °C. Zaparzać min. 4 do maks.7 minut. Żeń-szeń często wchodzi w skład różnych mieszanek herbacianych (przyrządzanie wg zaleceń producenta) oraz rozmaitych preparatów energetycznych. Korzeń żeń-szenia można także żuć. Taka „guma do żucia” szybko dostarcza energii i pozwala pozbyć się uczucia znużenia.

 

a to ciekawe…

Nalewkę z żeń-szenia o nazwie „pentao” podawano Królowi Słońce – Ludwikowi XIV – by leczyć go z „ niemocy” płciowej. W dziewiętnastym wieku suchy korzeń tej rośliny był niezwykle luksusowym „dobrem” i osiągał zawrotną wartość – jego cena osiemnastokrotnie przekraczała wartość złota. Istnieją stuletnie okazy tej rośliny, rosnące na stanowiskach naturalnych, będące pod całkowitą ochroną. Największy dotychczas znaleziony korzeń żeń-szenia (Chiny, 1915) o wadze 600 g, którego wiek ocenia się na 200 lat, stanowi eksponat muzealny.

MROZOODPORNE ZIOŁO DŁUGOWIECZNOŚCI I NIEŚMIERTELNOŚCI JIAOGULAN
Gynostemma Phentaphyllum !!!

 

 W pewnej wiosce znajdującej się w pobliżu gór Fanjing w prowincji Guizhou zamiast tradycyjnej zielonej herbaty ludzie pili napar z dziko rosnącego tu zioła Jiaogulan. Średnia wieku mieszkańców wioski sięgała tam 100 lat. Stąd też wzięło się określenie „zioło długowieczności” lub „nieśmiertelności”. Perła medycyny ajurwedyjskiej mówi że jest „Taki jak Żeńszeń, tyle że lepszy” skąd się to wzięło? Zioło zawiera saponiny czyli substancje czynne, bardzo podobne do tych znajdujących się w żeń-szeniu. O ile w żeń-szeniu wyodrębniono 28 różnych saponin, o tyle zioło Jiaogulan posiada ich 82, co przedkłada się na to że samo to hamuje namnażanie się komórek nowotworowych od 20 do 80% i we współczesnej medycynie Jiaogulan jest nazywany ´pięciolistnym żeńszeniem´ - mając podobne właściwości, lecz cztery razy większe działani !!!
 

 Choć od dawna znany w Chinach(dynastii Ming – 1368), jest jeszcze mało znanym ziołem w Europie Został przebadany na Uniwersytecie Loma Linda w 1992 roku, gdzie stwierdzono jego silne działanie: - reguluje poziom cukru we krwi, wzmacnia pracę serca, redukuje stres, wzmacnia układ odpornościowy, spowalnia procesy starzenia się, obniża poziom cholesterolu, stosowana przy nadciśnieniu i niedociśnieniu, oczyszcza organizm z substancji trujacych, - dodaje sił i energii.

Stwierdzono że Jiaogulan: - zwiększa sprawność mięśnia sercowego, - przeciwdziała marskości wątroby, - jest inhibitorem dla niektórych bakterii, w ich obecności ginie staphylococcus aureus, - zapobiega zlepianiu się płytek krwi, co zmniejsza ryzyko zawału - reguluje ciśnienie krwi i poziom cholesterolu (zapobiega miażdżycy i zawałowi serca), - poprawiają funkcje nerek, - picie wieczorem poprawia jakość i długość snu, - antydepresant (utrzymuje stan równowagi w organizmie), - stymuluje wytwarzanie tlenku azotu, który odblokowuje i poszerza naczynia krwionośne, - stymuluje odporność,- pobudzają makrofagi, zwiększają produkcję limfocytów - ma działanie przeciwzapalne m .in. na wrzody żołądka - reguluje poziom cukru we krw,i - zwiększa wydolność układu oddechowego oraz poprawia przemianę materii Odnawiając energię Qi, - reguluje przepływ krwi, wydala flegmę, usuwa zastoje krwi, - działa przeciwbólowo - przeciwdziała pogrubianiu się ścianek żył na skutek syntezy białek i DNA, - hamuje namnażanie się komórek nowotworowych od 20 do 80% oraz chroni DNA przed uszkodzeniem co opóźnia proces starzenia się.


 
  

 ZASTOSOWANIE : Przygotowywujemy nalewki, herbatki które można przygotowana zarówno ze świeżych jak i z suszonych listków np.: liście gotuje się przez 3 minuty i gotowe! Świetnie nadaje się również do sałatek. Jej delikatnie słodkawy smak będzie przyjemnością dla niejednego podniebienia. Jest to roślina pnąca i może też w doniczce uzyskać okazałą wielkość. Jest mrozoodporna, może więc być uprawiana zarówno na dworze (w zimie i liście obumierają) jak i w pomieszczeniach (wówczas rośnie przez cały rok).

Gynostemma jest wielkim przebojem w ziołolecznictwie. Została przebadana w wielu laboratoriach, a badania wykazały silne właściwości regulacyjne, co skutecznie przekłada się na zrównoważone funkcjonowanie organizmu. Gynostemma zawiera wiele aminokwasów, witamin i minerałów, które są bardzo ważne dla zdrowia człowieka: selen, magnez, cynk, wapń, żelazo, potas, mangan, fosfor i inne.

 

Lista korzyści, jakie daje stosowanie zioła, a które potwierdziły przeprowadzone badania naukowe, może przyprawić o zawrót głowy. Gynostemma leczy niemal wszystko, od nadciśnienia tętniczego po zapalenie oskrzeli. Gynostemma wykazuje działanie ogólnie odżywcze i wzmacniające organizm. Jest powszechnie używana w leczeniu chorób przewlekłych, takich jak: astma, migrena, nerwobóle, nieprawidłowe działanie układu oddechowego i pokarmowego i syndromy wywołane niedoborami pokarmowymi.

 

Jest silnie działającym przeciwutleniaczem, a badania laboratoryjne wykazały, że może być wykorzystana w leczeniu raka.

 

Gynostemma drastycznie obniża wszystkie najczęstsze problemy zdrowotne występujące we współczesnym świecie (przyczyny zgonów). Tak, więc:

 

· skutecznie hamuje rozwój nowotworu,
· reguluje ciśnienie krwi i poziom cholesterolu,
· zwiększa wydolność serca (zwiększenie objętości minutowej serca bez wzrostu częstości jego skurczów lub ciśnienia tętniczego),
· leczy uszkodzenia wątroby i zapalenie oskrzeli,
· opóźnia proces starzenia,
· wzmacnia odporność i zapobiega szkodliwemu wpływowi stresu,
· likwiduje problemy z zasypianiem i zmniejsza nerwowość,
· jest bardzo pomocna w terapiach odchudzających,
· zwiększa wytrzymałość i skraca okres odnowy organizmu.

 

Stosuje się ją również w regulowaniu czynności organizmu. Jest ona bardzo skutecznym adaptogenem, czyli środkiem ułatwiającym przystosowanie się do sytuacji i przeciwdziałającym różnorodnym stresom, dzięki czemu utrzymuje organizm w stanie równowagi. Reguluje również ciśnienie krwi, zarówno wysokie, jak i niskie. Gynostemma może być także wykorzystywana do obniżania podwyższonego poziomu cholesterolu, który jest niebezpieczny dla zdrowia. Ogólnie Gynostemma wzmacnia układ odpornościowy i harmonizuje wszystkie funkcje organizmu.


 

Fitoterapia - ziołolecznictwo
 Fitoterapia to leczenie przy pomocy roślin. Ich właściwości lecznicze znane były od wieków. Ludzie doświadczalnie poznawali oddziaływanie różnych ziół na organizm człowieka i z pokolenia na pokolenie przekazywali sobie tą wiedzę, stale ją poszerzając.
 Zbiorowi i stosowaniu ziół przypisywano znaczenie magiczne, jednak współczesna wiedza potwierdza, że taki rytuał miał swoje uzasadnienie. Zioła zbierana o określonych porach roku i dnia, np. przy pełni księżyca, mają większe nasilenie pożądanych składników wykorzystywanych w terapii. Również sposób przechowywania ziół i receptura sporządzania z nich naparów miały na celu zachowanie ich najlepszych właściwości leczniczych.
 Obecnie mimo powszechnego stosowania leków farmakologicznych nadal korzysta się z ziołolecznictwa. Na wiele dolegliwości zioła potrafią pomagać tak samo jak leki otrzymywane syntetycznie, przy czym nie mają tylu ubocznych, niepożądanych skutków. Posiadając wiedzę o ziołach, sposobach ich zbioru i przyrządzania można leczyć i zapobiegać niektórym chorobom. Trzeba jednak pamiętać, że w poważniejszych przypadkach nie można liczyć tylko na zioła, tylko konsultować się z lekarzem.
 Sporządzając napary i nalewki z ziół trzeba dokładnie znać ich właściwości i sposób przyjmowania, bo zioła niewłaściwie użyte mogą szkodzić lub nawet być trujące.


 

 
Właściwości i zastosowanie ziół

 Obecnie zioła znajdują szerokie zastosowanie w lecznictwie i kosmetyce, zarówno do zabiegów zewnętrznych jak i wewnętrznych. Zioła z powodzeniem stosowane są w leczeniu rozmaitych chorób i dolegliwości, m.in. w chorobach skóry, układu pokarmowego, moczowego, nerwowego, oddechowego. Swą skuteczność zawdzięczają zawartości wielu cennych związków, z których najważniejsze to:

  • azuleny - wykazują właściwości przeciwzapalne, stosowane są m.in. do kompresów na trudno gojące się rany
  • garbniki - mają działanie ściągające, bakteriobójcze, przeciwzapalne
  • saponiny - zwiększają przepuszczalność błon komórkowych i ułatwiają wprowadzenie innych związków do skóry
  • pektyny - działają łagodząco i przeciwzapalnie
  • związki flawonowe - mają właściwości regenerujące
  • związki śluzowe - działają przeciwzapalnie i natłuszczająco

 
Zbieranie ziół

 Warunki w jakich rosną rośliny mają duży wpływ na ich właściwości lecznicze. Znaczenie ma tu rodzaj gleby, sposób jej nawożenia, właściwy termin zbioru i prawidłowe ich przechowywanie. Nie można zbierać ziół przy drodze lub w miejscach zanieczyszczonych, gdyż gromadzą w sobie metale ciężkie i inne szkodliwe pierwiastki. Zbiór z miejsc naturalnego występowania jest trudny i mało efektywny dlatego obecnie większość ziół pozyskuje się z upraw, gdzie kontrolowane są warunki glebowe i inne czynniki.
 

 
Sporządzanie ziół

 Do spożycia nadają się tylko zioła zbierane w danym roku lub maksymalnie z poprzedniego. W zależności od rodzaju można je przyrządzać w różnej postaci:

  •  Napar 
    Sporządza się go na kilka minut przed spożyciem, zalewając suche zioła wrzątkiem.
  • Odwar 
    Spożywa się go w dniu przyrządzenia, gotując rozdrobnione zioła przez kilka minut.
  • Nalewki 
    Na kilka dni przed spożyciem, zalewa się zioła rozcieńczonym spirytusem. Nalewkę ziołową dawkuje się po kilka kropel na kieliszek wody.
  • Sałatki 
    Jeśli roślina się do tego nadaje, można je spożywać bezpośrednio po dokładnym wymyciu
  • Syropy 
    Wyciąg ze świeżych ziół gotowanych w cukrze do zgęstnienia.
  • Soki 
    Wyciskane mechanicznie, np. sokowirówką. Mogą być też mieszane z cukrem, miodem itp.
  • Maceraty 
    Przygotowuje się je w tym samym dniu, przez zalanie zimna wodą rozdrobnionych ziół. Tylko w przypadku roślin trudno pęczniejących można wyciąg lekko podgrzać.
  • Olejki 
    Przemysłowa metoda sporządzania leków poprzez destylację pary wodnej.

Na co pomaga dziurawiec?

Już starożytni Egipcjanie stosowali dziurawiec zwyczajny do celów leczniczych. W średniowieczu dla rycerzy przygotowywano z dziurawca napoje.

 Dziurawiec jest wieloletnią rośliną zielną, która należy do rodziny dziurawcowatych. Rośnie do wysokosci 30-60 cm. Dziurawiec zwyczajny rośnie w lasach mieszanych, polanach, w zaroślach, na łąkach ugorach i przydrożach. W Polsce można go spotkać na niżu i w niższych położeniach górskich.

 Dziurawiec zawiera do 12 % garbników, hiperynę i hiperrycynę, hiperozyd, azulen, olejek eteryczny (do 0,3%), żywicę (17 %), antocyjany (do 6 %), saponiny, witaminę C i karoten. 
 
Preparaty z dziurawca mają działanie ściągające i przeciwbakteryjne, stymulują także regeneracje tkanek. Wewnętrznie stosuje się go w zapaleniach jelit, a zewnętrznie przy oparzeniach oraz zapaleniach jamy ustnej.

Dziurawiec zwyczajny jest bardzo popularnym środkiem leczniczym w lecznictwie ludowym. Stosuje się go przy biegunkach, schorzeniach żołądkowo-jelitowych, schorzeniach dróg oddechowych, schorzenia wątroby, schorzeniach nerek, jako środek tonizujący w schorzeniach sercowo-naczyniowych, jako środek przeciwkrwotoczny, przy krwawieniach macicznych, jako środek przeciwglistniczy, antyneuralgiczny, przeciw histeriom, bezsenności, epilepsji, paraliżom.

Używany jest także do leczenia zapalenia gardła, zapalenia żołądkowo-jelitowego, a także do leczenia żylaków odbytu.

Z dziurawca zwyczajnego przygotowuje się też odwar, w którym kąpie się dzieci ze skazą, gruźlicą skóry, wysypką, owrzodzeniem. Przy schorzeniach gruczołów mlecznych przykłada się kompresy z odwaru dziurawca. Do leczenia czerwonki i gruźlicy kości używa się korzeni dziurawca.

Napar z dziurawca na bóle wątroby

2 łyżki stołowe dziurawca zalej 2 szklankami wrzącej wody. Doprowadź do wrzenia, a następnie odstaw na 10 minut pod przykryciem. Pij 1/2 szklanki przecedzonego, gorącego naparu 3 razy dziennie przed jedzeniem.

Olej z dziurawca na oparzenia i bolące rany

Zmiażdżyć szklankę ziela dziurawca, aż pokaże się sok.  Przełóż papkę do naczynia, dolej szklankę oliwy z oliwek. Odstaw na 10 dni w chłodne miejsce. Olej stosuj na oparzenia i bolące rany.

Zakładki:
Ciekawe strony
Tagi