sobota, 29 października 2011

SAŁATKA DLA ZMĘCZONYCH

 

 


Ludzie szukają skutecznych środków przeciwko objawom wiosennego zmęczenia, nie zdając sobie sprawy, że w wielu przypadkach rosną one tuż pod okiem, na przykład na trawniku, okalającym bloki, na łące przy ogródkach działkowych lub w najbliższym parku. Z weekendowej wyprawy można ich przywieźć cały bukiet, gromadząc zapas na najbliższe dwa, trzy dni.
Chodzi o roślinę, zwaną mniszkiem, mleczem lub w ludowej gwarze - niewieścią stałością. Była ona znana już w czasach starożytnych, a obecnie rośnie wszędzie -w Europie, w Azji, Afryce Północnej, w Ameryce.
Sałatka ze świeżych, młodych, zielonych, starannie wypłukanych listków mniszka (jest trochę gorzkawa, przyprawia się ją odrobiną czosnku, soli i pieprzu, miesza z olejem i odrobiną soku z cytryny) zawiera witaminy, substancje krwiotwórcze, składniki leczące dolegliwości wątroby, poprawiające przemianę materii, „oczyszczające” nerki i krew. Z tych względów właśnie mniszek jest uważany (szczególnie we Francji) za niezwykle cenną roślinę dietetyczną, przewyższającą swymi wartościami sałatę, która - notabene - jest jego bliską krewną.
Kto nie lubi surówki z mniszka, może przeprowadzić wiosenną kurację z użyciem soku, wyciśniętego z 1/4 kg listków, usiekanych lub przepuszczonych przez maszynkę. Z tej ilości uzyska się 1/2 szklanki witaminowego, likwidującego brak apetytu, uczucie zmęczenia oraz poprawiającego wygląd cery naturalnego leku.
Kto nie ma czasu na przyrządzanie sałatki, ani na wyciskanie soku, może po prostu usiekać parę opłukanych i osuszonych listków, posypując nimi posmarowany masłem razowy chleb.

ZIOŁA PRZECIWGORĄCZKOWE


Do ziół przeciwgorączkowych należą: kwiat bzu czarnego, słonecznika, tawuły, kwiatostan lipy, kora wierzby, ziele fiołka trójbarwnego, pączki topoli, owoce maliny, berberysu. Stosowanie tych ziół wywołuje poty, obniża gorączkę i hamuje rozwój choroby. W przewlekłych stanach gorączkowych zioła te wpływają na poprawę samopoczucia chorego. W bardzo wysokiej gorączce, grożącej porażeniem ośrodków mózgowych i porażeniem mięśnia sercowego, niekiedy ratują zdrowie choremu.
Środki przeciwgorączkowe należy stosować w przypadkach zakażeń bakteryjnych, wirusowych, wysypek skórnych, w półpaścu. Gdy utrzymuje się gorączka, wzrasta przemiana materii, do czego przyczynia się zwiększony rozkład białek ustrojowych, wydalanie wody i elektrolitów, a w ślad za tym wzrasta zapotrzebowanie organizmu na energię. Jeśli zapotrzebowanie nie zostanie pokryte przez pożywienie - organizm zaczyna czerpać energię z zapasów energetycznych ustroju, np. z tkanki tłuszczowej, białek mięśni i z narządów. Stan taki nie może trwać długo, bowiem następuje wyczerpanie organizmu i osłabienie.
Zalecam stosowanie diety lekko strawnej. W celu uzupełnienia niedoborów białka należy choremu podawać mleko, twaróg, jaja na miękko, gotowaną cielęcinę, kurczaka, chudą rybę, nadto witaminy w większych ilościach. Witaminy takie występują w sokach ze świeżych warzyw i owoców. Nadmierne ubytki wody należy uzupełniać podawaniem płynów w ilościach co najmniej 2,5 litra dziennie. Zalecam soki z marchwi, buraka czerwonego, selera, pietruszki, szpinaku, sałaty i rzodkiewki. Ponadto napary z ziół wzmacniających apetyt, do których należą: korzeń arcydzięgla, mniszka, goryczki, cykorii, ziele majeranku, tysiącznika, bylicy bożego drzewka, drapacza lekarskiego, kwiat krwawnika, liść mięty, babki lancetowatej, owoc anyżu, kolendry, kopru ogrodowego.
Pożywienie powinno być podawane w małych ilościach co trzy godziny. Ziemniaki spożywane same, bez mięsa, ryb, jajek, co ułatwia trawienie. W przeciwnym wypadku dochodzi do zalegania pokarmu w żołądku i jego psuciu się. Należy unikać zdenerwowania i stresów.
Zalecam stosować Pyrosan, wit. B1 i B2 po 3 mg dwa razy dziennie. W bezsenności i stanach podniecenia nerwowego podawać mieszankę ziołową uspokajającą Nervosan. Należy dbać o regularne wypróżnianie, co obniża gorączkę. W zaparciach podawać ziołowe środki pobudzające perystaltykę jelit - aloes lub Normosan.
Po ustąpieniu gorączki wskazane jest podawanie choremu przez kilka dni potraw jarskich z cebulą i czosnkiem.

ZIOŁA NA PRZEZIĘBIENIE

Najpopularniejsze zioła przy przeziębieniu można podzielić na dwie podstawowe grupy:
- zioła przeciwgorączkowe i napotne,
- zioła działające wykrztuśnie.
Do pierwszych specjaliści zaliczają suszone maliny, bratki i kwiat czarnego bzu, kwiat lipy. Zioła wykrztuśne to: suszone liście podbiału, anyż biedrzeniec, koper włoski oraz cebula.
Zwolennicy ziół orientują się, że przedstawione powyżej zioła mają zastosowanie nie tylko przy przeziębieniach. Odgrywają także pewną rolę w leczeniu innych dolegliwości. Jednak stosowanie ich w sposób niżej opisany nie powoduje szkodliwych skutków. Sposób przygotowywania napojów z omawianych ziół jest zróżnicowany. I tak np. z suszonych malin, kopru włoskiego czy lipy przygotowuje się napary, natomiast z bratków przyrządza się napary i odwary.


Przepisy przyrządzania napojów ziołowych stosowanych przy przeziębieniach podajemy według proporcji zaczerpniętych z prac prof. dr. Jana Muszyńskiego.


1. Napój z bratków (mieszanka)
l łyżka ziela bratków, l łyżka suszonych malin, l łyżka kwiatu rumianku, 2 szklanki wody.
Odmierzoną ilość ziół zalać wrzącą wodą, gotować 10 minut, przecedzić. Pić co 2 godziny po pół szklanki.
2. Herbatka z kwiatów czarnego bzu (mieszanka)
l łyżka kwiatu czarnego bzu, l łyżka bratków, l łyżka kwiatu lipowego, 2 szklanki wody, sok z malin lub porzeczek.
Zioła wymieszać, zalać dwiema szklankami wrzącej wody, przykryć, pozostawić na 15 minut. Przecedzić, przyprawić dodatkiem soku malinowego lub porzeczkowego. Pić po 1/2 szklanki co 2 godziny.
3. Napój z suszonych malin
40-60 g suszonych malin, 4 szklanki wody.
Suszone maliny zalać wrzącą wodą, przykryć, pozostawić na 10-20 minut. Odcedzić, przyprawić do smaku miodem lub cukrem. Pić w dowolnych ilościach w stanach gorączkowych.
4. Napar z bratków
5-70 g ziela bratków, l szklanka wody.
Ziele bratków zalać wrzącą wodą, przykryć, pozostawić na 10-15 minut. Odcedzić. Stosuje się jako środek wykrztuśny, szczególnie dla dzieci.
5. „Miodek cebulowy” (stosowany przy kaszlu)
10 dag utartej cebuli, 10 dag miodu.
Składniki wymieszać, podgrzać do zawrzenia. Podawać co 3 godziny po łyżce stołowej.

KLASYFIKACJA
ZIÓŁ
WEDŁUG
WŁAŚCIWOŚCI
LECZNICZYCH
 
Bardzo często w mojej praktyce spotykam się z pytaniami o działanie poszczególnych ziół. Dowodzi to zapotrzebowania na popularne, podobne zwięzłemu przewodnikowi, opracowanie grupujące środki zielarskie według ich właściwości leczniczych. Naprzeciw zainteresowaniu, które wyrażają te pytania, wychodzi niniejsza klasyfikacja wymieniająca w trzydziestu sześciu grupach przede wszystkim ogólnie, bez recepty, dostępne w sprzedaży środki ziołowe, a także niektóre inne, bardzo powszechne i o ustalonej renomie w fitoterapii środki lecznicze, np. cebula i czosnek. Podział ten ma istotne znaczenie praktyczne. Pozwala bowiem na zastępcze stosowanie ziół (np. w przypadku braku w sprzedaży jednych) o tym samym działaniu, nadto wskazuje na bardzo pożądaną ze względu na skuteczność leczniczą - możliwość stosowania mieszanek z ziół o wspólnym kierunku działania. Należy bowiem wiedzieć, iż przy tej samej dawce naparu z mieszanki osiągniemy znacznie lepszy rezultat niźli z jednego ziela.


1. Bakteriobójczo (dezynfekująco) działają: czosnek, cebula, liść mącznicy, liść borówki, owoce czarnej jagody, ziele piołunu, dziurawca, szanty, mięty, majeranku, szałwii, macierzanki, tymianku, kwiat rumianku pospolitego, wrotyczu, korzeń omanu, kłącze kosaćca, kora wierzbowa.
2. Goją rany i skaleczenia: kwiat nagietka, jasnoty, rumianku pospolitego, ziele drapacza, dziurawca, lnicy, rdestu ptasiego, szałwii, korzeń żywokostu, liść orzecha włoskiego i pączki topoli.
3. Hamują krwawienia zewnętrzne i wewnętrzne: ziele krwawnika, tasznika, skrzypu, rdestu ptasiego i ostrogorzkiego, liść pokrzywy, barwinka i kłącze pięciornika, kora kaliny.
4. Krew czyszczą ze złogów i pozostałości po zatruciach: ziele bratka polnego, przetacznika, poziomki, bluszczyku, skrzypu, drapacza, ogórecznika, kwiat stokrotki, kocanki, liść barwinka, borówki, maliny, brzozy, korzeń łopianu, podróżnika, mniszka, szyszki chmielu i nasienie czarnuszki.
5. Moczopędnie (czyszcząc i lecząc nerki, poprawiając ich pracę i znosząc parcie na mocz) działają: ziele połonicznika, skrzypu, poziomki, rutwicy, drapacza, rzepiku, piołunu, bylicy pospolitej, macierzanki, nawłoci, werbeny, bratka polnego, hyzopu, nostrzyka, bazylii, rdestu ptasiego, płucnika-miodunki, cząbru, pokrzywy, przetacznika, kłącze perzu, tataraku, korzeń łopianu, podróżnika, lukrecji, mydlnicy, omanu, kosaćca, lubczyka, goryszu, pietruszki, liść mącznicy, brzozy, brusznicy, czarnej jagody, kwiat stokrotki, wrzosu, bławatka, kocanki, jasnoty, bzu czarnego, lipy, owoc kminku, jarzębiny, jałowca, dzikiej róży, szyszki chmielu, pączki topoli, strączyny fasoli, znamię kukurydzy, nasienie pietruszki i czarnuszki.
6. Mlekopędnie (nieodzowne dla karmiących matek we wszystkich kłopotach laktacyjnych) działają: kminek, koper włoski, anyż, ziele rutwicy, bazylii, liść barwinka i nasienie pietruszki.
7. Napotnie (wskazane przy wszystkich rodzajach przeziębień) działają: kwiat lipy, bzu czarnego, wrzosu, nawłoci, korzeń łopianu, omanu, goryszu, pietruszki, kłącze tataraku, ziele przetacznika, rutwicy, ogórecznika, bratka polnego, liść brzozy, nasienie pietruszki, pączki topoli, owoc maliny i bzu czarnego.
8. Nasennie i uspokajająco wpływają : ziele nostrzyka, liść melisy, barwinka, korzeń kozłka, ziele macierzanki i kurzego śladu, szyszki chmielu, kwiat lawendy.
9. Obniżają ciśnienie krwi (bez obawy przedawkowania, które mogłoby wywołać ujemne skutki uboczne): cebula, czosnek, skórka biała cytrynowa, żurawiny, a dawkowane pod kontrolą lekarską - ziele jemioły i liść barwinka.
10. Działanie osłaniające (przy podrażnieniach układu oddechowego i trawiennego) wykazują: liść ślazu, babki, podbiału, kwiat lipy, dziewanny, korzeń ślazu, żywokostu, nasienie gorczycy, kozieradki i siemię lniane.
11. Czynności żołądka (przy „wątpliwościach” natury trawiennej) pobudzają: ziele krwawnika, dziurawca, przywrotnika, drapacza, szanty, mięty, bazylii, majeranku, cząbru, nawłoci, przetacznika, kwiat lawendy, rumianku pospolitego, korzeń lubczyka, goryszu, mydlnicy, mniszka, kłącze pięciornika, rzewienia, liść melisy, bobrka i nasienie kozieradki.
12. Przeciwkrwawnicowo (do stosowania doustnego przy jednoczesnym zadziałaniu z zewnątrz) działają: ziele krwawnika, drapacza, kora kasztanowca, korzeń żywokostu, cebula surowa, siemię lniane mielone, śliwki suszone. Do stosowania zewnętrznego w okładach: kwiat rumianku lub gotowana cebula.
13. Pobudzają działanie serca, nerwów: ziele dziurawca, hyzopu, bazylii, liść rozmarynu i korzeń goryszu, kwiat głogu.
14. Właściwości przeciwartretyczne mają: ziele rzepiku, kora wierzbowa, gąbka słodkowodna, liść czarnej porzeczki i nasienie czarnuszki.
15. Przeciwcukrzycowo (profilaktyka, leczenie cukrzycy i stanów przedcukrzycowych) działają: kłącze perzu, strączyny fasoli, liść pokrzywy, czarnej jagody, orzecha włoskiego, ziele rdestu ptasiego, dziurawca, krwawnika, szałwii, glistnika, rutwicy, korzeń mniszka, łopianu, cebula surowa i gotowana.
16. Znoszą gorączkę: liść mięty, bobrka, kwiat lipy, kwiat bzu czarnego, rumianku rzymskiego, rumianku pospolitego, słonecznika (same płatki kwiatowe), kora wierzby, kasztanowca, owoc czarnej jagody, ziele tysiącznika i drapacza.
17. Właściwościami przeciwgośćcowymi odznaczają się: liść brzozy, czarnej porzeczki, kora wierzbowa, gąbka słodowodna, kwiat tawuły łąkowej, ziele skrzypu, nasienie czarnuszki i gorczycy białej (suche okłady).
18. Przeciwrobaczo działają: czosnek, nasiona dyni, ziele piołunu, macierzanki, tymianku, kwiat wrotyczu, owoc czarnej jagody i borówki brusznicy.
19. Przeciwzapalnie (do użytku wewnętrznego) działają: kwiat rumianku pospolitego, rumianku rzymskiego, nagietka, bławatka, ziele srebrnika i świetlika.
20. Przeciwzapalnie (do użytku zewnętrznego w formie okładów z naparu) działają: ziele hyzopu, lnicy, majeranku, szałwii, liść babki, kłącze pięciornika, cebula gotowana i kwiat rumianku pospolitego.
21. Przeciwskurczowo działają: ziele jaskółcze, połonicznika, nostrzyka, bazylii, majeranku, srebrnika, szałwii, macierzanki, tymianku, werbeny, owoc kolendry, anyżu, kminku, kopru włoskiego, bzu czarnego, kwiat lawendy, rumianku pospolitego, lipy, dziewanny, korzeń goryszu, kora wierzbowa i znamię kukurydzy.
22. Przeciwalergiczne właściwości mają: kwiat rumianku, ziele dziurawca, korzeń kozłka (można stosować łącznie).
23. Przeciw stanom zapalnym jelit stosować: korzeń lukrecji, kwiat rumianku, ziele dziurawca i krwawnika.
24. Przeczyszczają i rozwalniają: kora kruszyny, kłącze rzewienia, owoc bzu czarnego, ziele tysiącznika, lnicy, kwiat kocanki, siemię lniane i strączki sensesu.
25. Właściwości przeciwszkorbutowe wykazują: ziele bluszczyku, owoc dzikiej róży, owoc jarzębiny, korzeń chrzanu, liść orzecha włoskiego.
26. Regenerują śluzówkę dróg oddechowych i trawiennych: śliwki suszone, siemię lniane, ziele bukwicy, rzepiku, liść podbiału i korzeń żywokostu.
27. Regulują krwawienia okresowe kobiet: kwiat nagietka, kwiat jasnoty, białej koniczyny, wrotyczu, ziele dziurawca, szanty, szałwii, tymianku, korzeń lubczyka, kminek, czarnuszka i nasienie pietruszki.
28. Ściągająca (przeciwbiegunkowa) działają: kora dębowa, kasztanowca, wierzbowa, korzeń kuklika, żywokostu, kłącze pięciornika, ziele rzepiku, przywrotnika, świetlika, dziurawca, rdestu ptasiego, srebrnika, płucnika-mioduszki, szałwii, cząbru, nawłoci, macierzanki, tymianku, werbeny, przetacznika, kwiat rumianku, liść orzecha włoskiego, czarnej porzeczki, maliny, pokrzywy, czarnej jagody, borówki, barwinka, owoc dzikiej róży, jarzębiny i czarnej jagody.
29. Trawiennie działają: ziele bylicy bożodrzewu, piołunu, bylicy pospolitej, macierzanki, tysiącznika, drapacza, dziurawca, hyzopu, nostrzyka, majeranku, szałwii, nawłoci, przetacznika, czosnek, cebula, kłącze tataraku, korzeń arcydzięgla, podróżnika, owoc kminku, kolendry, kopru włoskiego, jałowca, kwiat rumianku, wrzosu, kocanki, lawendy, szyszki chmielu, liść pokrzywy, nasienie czarnuszki, gorczycy i korzeń chrzanu.
30. Uspokajają układ nerwowy: korzeń kozłka, arcydzięgla, owoc dzikiej róży, ziele bylicy pospolitej i macierzanki.
31. Uśmierzają bóle: owoc kasztanowca, ziele nostrzyku, ziele mięty, liść barwnika i kwiat rumianku.
32. Działają dobroczynnie na wątrobę (na niedomogę itp.): ziele dziurawca, krwawnika, tysiącznika, glistnika, dymnicy, lawendy, jałowca, dzikiej róży, bzu czarnego, korzeń podróżnika, mniszka, kłącze rzewienia, kora kruszyny, liść bobrka, rozmarynu i znamię kukurydzy.
33. Wykrztuśnie i przeciwkaszlowo działają: surowa i gotowana cebula, kłącze tataraku, kosaćca, korzeń arcydzięgla, lukrecji, omanu, mydlnicy, kwiat kasztanowca, anyż, koper włoski, ziele bluszczyku, połonicznika, hyzopu, szanty, majeranku, płucnika-miodunki, macierzanki, tymianku, przetacznika, bratka polnego, liść podbiału i nasienie kozieradki.
34. Wzmacniają: ziele rzepiku, krwawnika, bylicy-bożodrzewu, piołunu, byliny pospolitej, bukwicy, świetlika, bluszczyku, dziurawca, macierzanki, tymianku, werbeny, przetacznika, bratka polnego, kwiat stokrotki, kminek, kolendra, owoc dzikiej róży, korzeń podróżnika, kuklika, goryszu, mniszka, liść czarnej porzeczki, maliny, pokrzywy, barwinka, nasienie kozieradki, szyszki chmielu i siemię lniane.
35. Wpływają dodatnio na przemianę materii: ziele rzepiku, poziomki, dymnicy, dziurawca, krwawnika, kłącze perzu, liść orzecha włoskiego, gąbka słodkowodna, nasienie kozieradki i znamię kukurydzy.
36. Znoszą nadmierną fermentację i wzdęcia: korzeń arcydzięgla, lubczyka, goryszu, kminek, koper włoski, anyż, kwiat lawendy, rumianku pospolitego, liść mięty, maliny, ziele cząbru i nasienie pietruszki.

PORZECZKA CZARNA

Ribes nigrum
Porzeczka czarna należy do rodziny skalnicowatych (Saxifragaceae), do podrodziny porzeczkowatych (Ribesioidae), która liczy 110 gatunków. Są one szeroko uprawiane jako cenne rośliny pokarmowe i lecznicze.
Porzeczka czarna jest bogatym źródłem witaminy C (w 100 g zawiera jej 50-400 mg, co zależy od klimatu; w upalne lato ilość wit. C może dojść do 2000 mg) oraz P i pod względem ich zawartości ustępuje tylko owocom róży i rokitnika. Przyswajanie witaminy C ułatwia występująca w czarnej porzeczce wit. P - cytryn. Zawiera także wit. K oraz liczne biopierwiastki. Charakterystyczny zapach jagodom i liściom czarnej porzeczki nadają substancje składowe, głównie olejki eteryczne.
Czarna porzeczka występuje w stanie dzikim, ale surowiec leczniczy uzyskuje się z krzewów uprawnych. Wysoka -1-1,5 proc. - zawartości pektyn pozwala zestalać owoce na surowo jako galaretki utrwalane cukrem.

WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE
Czarna porzeczka działa moczopędnie i napotnie, ma właściwości przeciwgnilne, przeciwartretyczne, przeciwbiegunkowe, przeciwszkorbutowe, wzmacniające żołądek.

WSKAZANIA LECZNICZE
Angina, artretyzm, reumatyzm, gościec, biegunka, dolegliwości wątrobowe, szkorbut, zmęczenie ogólne, kamica moczowa, zatrzymanie moczu, miażdżyca, migrena, nerwica żołądka, niedokrwistość, nieżyty dróg trawiennych, przyzębica, skaza krwotoczna, zaćma soczewkowa, zła krzepliwość krwi, żółtaczka, wypadanie włosów i zębów, złe trawienie, niedomoga nerek, zapalenie gruczołu krokowego, nadmiar kwasu moczowego, infekcje bakteryjne, osłabienie ogólne, zatrucia.

SPOSÓB UŻYCIA
Na użytek wewnętrzny
Angina. Jadać owoce i płukać gardło wywarem z 60 g liści na litr wrzątku. Naciągać 15 minut.
Napar. Garść liści na l szklankę wrzątku. Popijać rano i wieczorem po pół szklanki, co działa odtruwające, wzmacniająco i uspokajająco.
Sok ze świeżych jagód czarnej porzeczki stosuje się przy przyzębicach i zapaleniu krtani. Popijać 3 razy dziennie po l łyżce.
Sok na cukrze nastawiony w cieniu, z dala od promieni słonecznych, stosuje się 2 razy dziennie po 1/4 szklanki przy niedomodze nerek i wątroby, na szkorbut, przyzębicę, skazę krwotoczną, zaćmę soczewkową, żółtaczkę, niedokrwistość, wypadanie włosów.
Liść czarnej porzeczki jest składnikiem wielu mieszanek ziołowych:
1. Na rwę kulszową. W równej ilości liście czarnej porzeczki, poziomki, brzozy oraz kwiaty tawuły łąkowej i pączki topoli. Napar z l łyżki ziół na 1/4 szklanki wody gotować 3 minuty i popijać 2 razy dziennie między posiłkami.
2. Na zapalenie gruczołu krokowego. Liść czarnej porzeczki z dodatkiem liści borówki brusznicy, maliny i jeżyny. Napar sporządza się jak w punkcie 1. Napar zwiększa ilość wydalanego kwasu moczowego, powodując stopniowy zanik obrzęków, poprawę krążenia krwi i czynności serca. Garbniki i związki boru wywierają działanie przeciwzapalne na błony śluzowe żołądka i jelit, hamują rozwój drobnoustrojów, działają słabo ściągające.
3. Środek moczopędny. Liść czarnej porzeczki, owoc jałowca, ziele hyzopu, kwiat lawendy, kwiat wrzosu zwyczajnego, korzeń wilżyny, ziele skrzypu, korzeń pietruszki, nasienie fasoli, ziele nawłoci.
4. W skazie moczanowej (pomocniczo). Do naparu dodać kwiat więzówki, ziele marzanki wonnej, korę jesionu pospolitego.
5. W nieżycie jelit i żołądka. Do liści czarnej porzeczki dodać ziele rdestu ptasiego, liść poziomki, korzeń żywokostu, ziele dziurawca, liść mięty pieprzowej, liść pokrzywy, liść orzecha włoskiego, ziele drapacza lekarskiego.
6. Na reumatyzm. Liście czarnej porzeczki 100 g, jesion mannowy, pączki sosny. Stosować l łyżeczkę mieszanki na szklankę wrzątku. Popijać dwa razy dziennie po jednej szklance.
7. Przy detoksykacji oraz kuracji wzmacniającej i uspokajającej zaleca się pić: rano -napar z liści czarnej porzeczki, w południe - napar z mięty, a wieczorem - napar z liści lipy. Jednocześnie spożywać surowe owoce przy zapaleniu płuc, gruźlicy, bólach głowy i zapaleniu gardła.
Dzięki inhibitorowi utleniania kwasu askorbinowego wit. C zawarta w czarnej porzeczce rozkłada się bardzo wolno (do 15 proc. w ciągu roku).
165
 
Czarne porzeczki należy jeść dojrzałe, z czarnej porzeczki robi się galaretki, dżemy, soki, nalewki i wina. Liście świeże dodaje się jako przyprawę do solonych ogórków.
Na użytek zewnętrzny
Okłady z liści lub z rozgniecionych owoców na krwawiące rany, na nie gojące się rany żylakowe. Gojące działanie wywiera wit. K i olejki eteryczne, które mają właściwości antyseptyczne, bakteriobójcze, antytoksyczne, przeciwwirusowe, silne działanie energetyczne i niezaprzeczalne możliwości gojenia ran. Na te właściwości wpływają wydzielane przez całą roślinę olejki eteryczne - zapach o ujemnej jonizacji.
Na ukąszenie owadów. Zgnieść liście czarnej porzeczki i pocierać miejsce ukąszenia.
Napar z liści stosuje się w okładach do leczenia ran, do płukanek jako środek przeciwbakteryjny i ściągający.
Stosować płukankę w zapaleniu błon śluzowych jamy ustnej, gardła z dodatkiem liści szałwi, kwiatu krwawnika, liści babki lancetowatej.
Podrodzina porzeczkowatych - Ribesioidae zawiera pektyny, które mają właściwości lecznicze na użytek zewnętrzny i wewnętrzny. Wodny roztwór pektyny ułatwia gojenie się ran dochodzących do kości i przyspiesza powstawanie nowej zdrowej tkanki.
Dobrymi źródłami pektyn są czereśnie, porzeczki, agrest, maliny, morele, pomidory, winogrona.
Błonnik i pektyny, wit. C, wapń, magnez chronią człowieka przed zatruciami wywołanymi przez skażone środowisko.

Na zapalenie gruczołu krokowego

 

 

Liść czarnej porzeczki z dodatkiem liści borówki brusznicy, maliny i jeżyny.

Napar zwiększa ilość wydalanego kwasu moczowego, powodując stopniowy zanik obrzęków, poprawę krążenia krwi i czynności serca. Garbniki i związki boru wywierają działanie przeciwzapalne na błony śluzowe żołądka i jelit, hamują rozwój drobnoustrojów, działają słabo ściągające.

piątek, 28 października 2011

Żeń-szeń

Żeń-szeń właściwy (Panax ginseng C.A. Meyer), nazywany także ginsengiem lub wszechlekiem – gatunek reliktowej byliny z rodziny araliowatych. Dziko występuje w północno-wschodnich Chinach, na północy Półwyspu Koreańskiego, w Japonii i wschodniej części Rosji (Kraj Nadmorski i zlewnia rzeki Ussuri).
 Nazwa rośliny na Zachodzie pochodzi od chińskiej nazwy "rénshēn" (人蔘) oznaczającej "człowieka-korzeń", co nawiązuje do kształtu kłącza. W większości języków europejskich żeń-szeń jest określany jako "ginseng" – łacińską transkrypcją chińskiej nazwy ustanowioną przez europejskich misjonarzy, którzy badali chińską medycynę i ziołolecznictwo. Polska nazwa "żeń-szeń" została zapożyczona z rosyjskiego i stąd bierze się głoska "ń", nie występująca zarówno w nazwie łacińskiej, jak i w oryginale.

Morfologia

Pokrój
Bardzo zmienny, uzależniony od wieku rośliny.
Łodyga
Rośliny starsze niż 2-letnie oprócz przyziemniej rozety tworzą nagą, obłą łodygę, wewnątrz pustą, o wysokości około 50 cm, na której w górnej części tworzy jeden pięciolistny okółek.
Liście
W pierwszym roku roślina tworzy tylko jeden trójpalczasty liść, którego ogonek pełni funkcję łodygi (ogonek jest "pełny") i nie przekracza 8 cm wysokości, listki osiągają 12 cm. W następnych latach tworzy się jeden pięciopalczasty liść. Dopiero ok. 10 roku życia roślina zaczyna tworzyć przyziemną rozetę o większej ilości liści (w warunkach naturalnych).
Kwiaty
Zebrane w baldach złożony o 15-20 drobnych seledynowych lub białoróżowych, obupłciowych kwiatach. Pręcików 5 i jeden dwuszyjkowy słupek, zalążnia dwukomorowa.
Owoc
Jagodokształtny, jaskrawoczerwony pestkowiec, zawierający najczęściej po dwa zrośnięte nasiona. Mają one średnicę 4-6 mm. i tarczowaty kształt. Dojrzałe nasiona znajdują się w białej twardej pestce, zawierające mały, niedojrzały zarodek rozrastający się do formy dojrzałej dopiero po opadnięciu owoców. Z tym wiąże się bardzo długi okres kiełkowania, który obejmując stratyfikację ciepłą (dojrzewanie zarodka) i zimną, trwa w sumie od 18 do 22 miesięcy.
Korzeń
Palowe kłącze, słabo rozgałęzione, o małej ilości korzeni, w kolorze białopopielatym lub jasnokremowym. Na kłączu rozwijają się liczne pączki śpiące i jeden zimujący, którego formowanie trwa dwa sezony wegetacyjne. Jego uszkodzenie lub zamarcie (w warunkach naturalnych) może spowodować tzw. "sen" rośliny, trwający nawet 20 lat, po czym wznawia ono normalny wzrost. (Normalnie u rośliny tracącej stożek wzrostu, w tym samym sezonie lub najdalej następnym rozwijają się pąki śpiące.)

Inne gatunki

Żeń-szeń pięciolistny (P. quinquefolium L.) – odkryty w 1718 r. przez francuskiego misjonarza Laffitaux, działającego wśród Irokezów i Indian Sju w Quebecu w Kanadzie. (Od jak dawna znany był Indianom nie wiadomo.) Następnie znaleziono ten gatunek w Nowej Anglii i innych częściach Ameryki, co doprowadziło do "gorączki żeń-szeniowej" i o mało nie doprowadziło do całkowitego wytrzebienia gatunku. Dzisiaj jest uprawiany obok żeń-szenia właściwego.

  • Żeń-szeń trójlistny (P. trifolius L.) – gatunek ameryński.
  • Żeń-szeń japoński (P. japonicus C.A. Meyer) – gatunek japoński.
  • Panax pseudo-ginseng Wall. – gatunek występujący w północnych Chinach i obecnej Korei Północnej (?).
  • Panax bipinnatifidus Seem. – gatunek północnochiński.

Wszystkie działają podobne do żeń-szenia właściwego, ale mają mniejszą zawartość substancji aktywnych.

Zastosowanie

Roślina lecznicza:
Korzenie cenione w lecznictwie chińskim już 4000 lat temu. Trzeba jednak zaznaczyć, że twierdzenia o różnych pozytywnych działaniach żeń-szenia na organizm ludzki są w rzeczywistości niepewne, gdyż istnieje pokaźna grupa badań[potrzebne źródło], które takim właściwościom żeń-szenia zaprzeczają. Mimo wszystko jest on rozpowszechniony w rozmaitych preparatach, a to z tego względu, że poważne skutki uboczne jego przyjmowania należą do rzadkości i jest dobrze tolerowany przez większość ludzi. Według tradycji chińskiej roślina może być stosowana tylko w chłodnych miesiącach (okres zimowy).
Roślina kosmetyczna:
Wyciąg z korzenia dodawany jest do kosmetyków różnego typu z racji jego rzekomych właściwości odmładzających

Przypisywane żeń-szeniowi właściwości:
Dodaje energii, skraca czas reakcji, poprawia umiejętność koncentracji i zapamiętywania,
Poprawia funkcjonowanie układu immunologicznego,
Podnosi witalność w średnim i starszym wieku,
Zwiększa odporność na stres,
Obniża poziom glukozy we krwi (ważne przy wadliwej tolerancji cukru),
Pomaga w redukcji nadwagi,
Posiada właściwości antyoksydacyjne,
Wykazuje działanie przeciwnowotworowe


Uprawa

 


Historia uprawy
Pierwsze próby uprawy żeń-szenia właściwego podjęto już w latach osiemdziesiątych XIX w. na naturalnych terenach występowania rośliny w pn. Korei i Mandżurii. W Rosji w 1910 r. pierwszą, ok. 1 hektarową plantację założył niejaki Jankowski w Kraju Nadmorskim. Przetrwała ona do końca rewolucji na Dalekim Wschodzie (1922 r.). Na początku lat trzydziestych w Związku Radzieckim rozpoczęto hodowlę doświadczalną i przemysłową na terenach rezerwatów "Suputinski" i "Kiedrowa Pad", gdzie naturalnie występuje żeń-szeń. Przełom w agrotechnice nastąpił na początku lat sześćdziesiątych poprzedniego stulecia, kiedy opanowano agrotechnikę i dodatkowo wprowadzono do uprawy amerykański żeń-szeń pięciolistny, który okazał się łatwiejszy w hodowli i mniej wybredny, choć zawiera mniej substancji aktywnych. W tym samym czasie opanowano hodowlę żeń-szenia japońskiego w Japonii.
 
Wymagania


Uprawa rośliny jest dość trudna ze względu na jej wymagania. Lubi ona gleby żyzne, próchniczne, ale przepuszczalne o odczynie lekko kwaśnym. Ponieważ nie znosi bezpośredniego nasłonecznienia musi być sztucznie cieniowana (patrz zdjęcie). Żeń-szeń właściwy wytrzymuje temp. do -43 °C, ale nie znosi zim z ociepleniami i opadami deszczu w okresie spoczynku, co powoduje konieczność zabezpieczania roślin w okresie zimowym przed nadmiarem wilgoci.
Sposób uprawy
W warunkach naturalnych masa korzeni roślin 1-3-letnich wynosi ok. 1 g, a 20-letnich od 20 do 30 g. Na plantacjach masa korzeni dwuletnich waha się od 3 do 7 g, a 5-6-letnich od 30 do 60 g. Korzenie żeń-szenia pięciolistnego pozyskuje się z plantacji w wieku 4-6-letnich, a żeń-szenia właściwego w wieku 6-8 lat. Korzenie pozyskuje się jesienią, gdy osiągają ok. 15 cm długości i średnicę 2 cm. Dawniej korzenie konserwowano głównie przez suszenie. Obecnie korzenie sterylizuje się parą wodną o temp. 120-130 °C przez ok. dwie godziny, a następnie suszy. W wyniku tego otrzymuje się surowiec, który posiada lśniącą, czerwoną powierzchnię i nazywany jest 'giseng czerwony", w przeciwieństwie do 'ginsegu białego', który otrzymuje się z okorowanych korzeni, poddanych działaniu dwutlenku siarki i wysuszeniu w temp. ok. 100 °C.

Ciekawostki

Historia: Pierwsze wzmianki pisane pochodzą z I w. p.n.e., z dzieła "Korzenie i zioła Shennonga" (神农本草经 pinyin: Shen Nong Ben Cao Jing), przypisywanego legendarnemu władcy Chin, Shennongowi.
Europa poznała suche korzenie żeń-szenia w roku 1610, kiedy po raz pierwszy zostały przywiezione przez holenderskich kupców z Japonii. Sto lat później nalewkę z żeń-szenia, pod nazwą "pentao" stosowano na dworze Ludwika XIV by wyleczyć go z niemocy płciowej.
W dziewiętnastym wieku wartość suchego korzenia żeń-szenia osiemnastokrotnie przekraczała wartość złota.
Dziś znane są rosnące na stanowiskach naturalnych stuletnie rośliny (pod całkowitą ochroną). Największy korzeń znaleziono w Chinach w roku 1905, podczas budowy kolei do Suzhou. Jego waga wynosiła 600 g, a wiek na podstawie śladów liściowych po rozetkach na kłączu oceniono na dwieście lat. Do dziś jest on muzealnym eksponatem.
Żeń-szeń jest często składnikiem produktów energetycznych.

Żeń Szeń – korzeń

Pierwsze wzmianki pisane o żeń-szeniu pochodzą z Chin z I w. p.n.e. Do Europy ta lecznicza roślina trafiła z Japonii za sprawą holenderskich kupców w roku 1610. Żeń-szeń występuje w Chinach, Północnej Korei i na wyspach Japońskich, a także we wschodniej Rosji. Nazwa tego korzenia pochodzi z języka chińskiego (rénshēn), w którym oznacza „ludzki korzeń” lub „korzeń-człowiek” (skojarzenie ze względu na jego kształt przypominający ludzką postać).

Obecnie korzenie żeń-szenia pięciolistnego pochodzą z 4 do 6-letnich plantacji. Żeń-szeń właściwy pozyskiwany jest z upraw 6-8-letnich. Zbiór odbywa się jesienią, gdy korzenie osiągają ok. 15 cm długości i średnicę 2 cm. Pierwotnie konserwowanie korzeni odbywało się przede wszystkim poprzez suszenie. Współcześnie, przed suszeniem, korzenie poddawane są sterylizacji parą wodną o temp. 120-130 °C przez ok. dwie godziny. Otrzymany surowiec to „ginseng czerwony” (ma połyskującą, czerwoną powierzchnię). Zaś „ginseg biały”, suszony w 100 °C, otrzymywany jest z okorowanych korzeni, poddanych działaniu dwutlenku siarki.

 

Żeń Szeń – Właściwości i zastosowanie

Cenny korzeń Żeń-szenia, o kształcie podobnym do ludzkiej postaci, ma bardzo wiele pożądanych właściwości. Jest bogaty w witaminy, mikroelementy i kwasy organiczne. Przede wszystkim dodaje energii i podnosi witalność. Zwiększa także odporność na stres i poprawia koncentrację. Pomaga też w redukcji nadwagi. Często bywa komponentem kosmetyków o działaniu odmładzającym.

Korzeń żeń-szenia używany jest do sporządzania naparów, które wspomagają pamięć, koncentrację i aktywują siły witalne całego organizmu. Stosuje się go w leczeniu anemii, cukrzycy, zaburzeń snu i nerwicy. Ma zastosowanie jako środek wzmacniający i odtruwający oraz obniżający ciśnienie krwi. Poprawia funkcjonowanie układu immunologicznego. Ponadto wpływa na obniżenie poziom cukru we krwi oraz działa antynowotworowo. W połączeniu z zieloną herbatą żeń-szeń używany jest jako skuteczny afrodyzjak.


 
Sposób parzenia korzenia Żeń-Szenia.

Jedną łyżeczkę suszonego korzenia wystarczy zalać wodą o temp. 96 °C. Zaparzać min. 4 do maks.7 minut. Żeń-szeń często wchodzi w skład różnych mieszanek herbacianych (przyrządzanie wg zaleceń producenta) oraz rozmaitych preparatów energetycznych. Korzeń żeń-szenia można także żuć. Taka „guma do żucia” szybko dostarcza energii i pozwala pozbyć się uczucia znużenia.

 

a to ciekawe…

Nalewkę z żeń-szenia o nazwie „pentao” podawano Królowi Słońce – Ludwikowi XIV – by leczyć go z „ niemocy” płciowej. W dziewiętnastym wieku suchy korzeń tej rośliny był niezwykle luksusowym „dobrem” i osiągał zawrotną wartość – jego cena osiemnastokrotnie przekraczała wartość złota. Istnieją stuletnie okazy tej rośliny, rosnące na stanowiskach naturalnych, będące pod całkowitą ochroną. Największy dotychczas znaleziony korzeń żeń-szenia (Chiny, 1915) o wadze 600 g, którego wiek ocenia się na 200 lat, stanowi eksponat muzealny.

Gynostemma pentaphyllum (jiaogulan) rośnie w południowych Chinach, znana jako chińskie zioło. Jest jeszcze mało znanym ziołem w Europie i innych krajach, ale jego właściwości są uniwersalne, ponieważ wzmacnia układ odpornościowy i harmonizuje wszystkie funkcje organizmu.

...Główne zastosowania Gynostemmy to zwalczanie stresu, wszelkie problemy z snem i bezsenność, a także problemy z oskrzelami i oddychaniem np. astma oskrzelowa. Przywraca energię, dobre samopoczucie i spowalania starzenie. Przyspiesza także metabolizm, reguluje poziom cukru we krwi i wzmacnia układ odpornościowy. Jest znana wśród wielu ludzi jako chińska herbata, a wiele ludzi przyrządzając z niej napar pijąc ją regularnie np. zamiast kawy zauważyło, że o wiele mniej choruje.
Polecam zapoznanie się z ciekawymi lekturami:
- "Szokujący raport o długowieczności Chińczyków"  Barbara Gawryluk..
- "Jak żyć długo i zdrowo" Tombak Michał

Współczesna chińska Materia Medica podaje, iż Jiaogulan :

odżywia serce, ożywia śledzionę, odnawia energię Qi, reguluje przepływ krwi, wydala flegmę, usuwa zastoje krwi. Wskazania: hipercholesterolemia, arterioskleroza, choroba wieńcowa, niedobór energii życiowej Qi, niedobór energii śledziony, zastoje flegmy, zastoje krwi.

 Jak przystało na zioło z tradycjami równymi żeń-szeniowi, a cechujące się znacznie większym bogactwem saponin zostało ono dość dobrze przebadane przez naukę, głównie chińską. Prace prowadzone były zarówno na ludziach, zwierzętach oraz in vitro. Pod uwagę brano głównie oddziaływanie gynozydów(saponin zawartych w Jiaogulan)

» przeciwdziałają marskości wątroby
 »są inhibitorami dla niektórych bakterii, w ich obecności ginie staphylococcus aureus
 »zapobiegają zlepianiu się płytek krwi, co zmniejsza ryzyko zawału
 »zmniejszają ilość cholesterolu ogólnego oraz powstrzymują proces starzenia się.
 »poprawiają funkcje nerek
 »gynosaponina SH-6 odpowiedzialna jest za poprawę jakości i długości snu.
 »stymulują wytwarzanie tlenku azotu, który odblokowuje i poszerza naczynia krwionośne
 »stymulują odporność- pobudzają makrofagi, zwiększają produkcję limfocytów
 »mają działanie przeciwzapalne m .in. na wrzody żołądka
 »działają przeciwbólowo
 »przeciwdziałają pogrubianiu się ścianek żył na skutek syntezy białek i DNA
 »gynosaponiny hamują namnażanie się komórek nowotworowych od 20 do 80%

 Rezultaty badań chińskich uczonych nie zostały jak dotąd zweryfikowane przez naukę zachodnią ze względu na brak jakichkolwiek prac z tego zakresu.
 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"Taki jak żeń-szeń tyle że lepszy"- tak zwykli mawiać o tym niezwykłym zielu Chińczycy.

 Co to jest korzeń Żeńszenia i jak działa wie już dziś prawdopodobnie każdy. Jest on tak popularny jak herbata czy kawa. JiaoGuLan ( Gynostemma Phentaphyllum) zawiera saponiny – substancje czynne, bardzo podobne do tych znajdujących się w żeń-szeniu. O ile w żeń-szeniu wyodrębniono 28 różnych saponin, zwanych ginsengoidami, o tyle JiaoGuLan posiada ich 82, a nazwano je dla odróżnienia gypenozydami lub gynosaponinami. Niektóre z nich są identyczne z saponinami żeń-szenia, inne przekształcają się w nie w organizmie. Większa liczba substancji czynnych może oznaczać większy wpływ na działanie poszczególnych systemów i organów wewnętrznych.. Tak też jest w rzeczywistości. Stąd Chińczycy powiadają o JiaoGuLan: „taki jak Żeńszeń, tyle że lepszy”.

Pierwsze wzmianki na temat JiaoGuLan sięgają początków dynastii Ming ( 1368-1644). Mieszkańcy gór na południu Chin tradycyjnie używali JiaoGuLan jako napoju dodającego sił i wzmagającego witalność. W pewnej wiosce znajdującej się w pobliżu gór Fanjing w prowincji Guizhou zamiast tradycyjnej zielonej herbaty ludzie pili napar z dziko rosnącego tu JiaoGuLan. Średnia wieku mieszkańców wioski sięgała 100 lat.

 Stąd też wzięło się określenie „zioło długowieczności” lub „nieśmiertelności”.

JiaoGuLan jako atyoksydant
 Gypenozydy- substancje aktywne JiaoGuLan chronią organizm przed wolnymi rodnikami. Zapobiegają uszkodzeniu DNA i opóźniają fizyczny proces starzenia się organizmu i uszkodzeniom poszczególnych organów. Wspomagają leczenie miażdżycy, chorób wątroby i stanów zapalnych.

JiaoGuLan wspomaga normalizację ciśnienia krwi oraz poziomu cholesterolu.

JiaoGuLan wspomaga układ sercowo-naczyniowy
 W wyniku badania na 220 sportowcach oraz 30 zdrowych osobach nie będących sportowcami, stwierdzono, iż gypenozydy wydatnie zwiększają sprawność mięśnia sercowego. Bez podwyższania ciśnienia i tętna zwiększyła się objętość przepompowywanej krwi. Wynikiem tego jest lepsze zaopatrzenie komórek w tlen oraz inne ważne składniki. Zwiększyła się odporność na wysiłek fizyczny oraz skrócił czas regeneracji organizmu. Dlatego JiaoGuLan polecany jest dla sportowców, ludzi aktywnych fizycznie oraz umysłowo.

Gynostemma jest szczególnie polecana w takich dolegliwościach jak:
 » bezsenność
 » wszelkie rodzaje stresu w tym, stres zawodowy, geriatryczny, w okresie długotrwałych chorób oraz rekonwalescencji
 » nadpobudliwość i nerwice
 » nadciśnienie tętnicze
 » zapalenie oskrzeli
 » astma
 » migrena
 » nerwobóle i mięśniobóle
 » niedobory witamin i osłabienie organizmu
 » choroby układu oddechowego
 » nadwaga
 » uszkodzenie wątroby
 » nadciśnienie i niedociśnienie
 » choroby układu naczyniowego
Twoja dieta powinna zawierać wiele składników w niej zawartych ...Gynostemma to źródło naturalnych i łatwoprzyswajalnych:
Minerałów: wapń, mangan, fosfor, potas, żelazo, cynk, miedź, mangan, chrom, selen
Witamin: B1, B2, B3, B5, B6, kwas foliowy, B12, C, E, A, D

Sposób użycia:
 3 gramy Gynostemmy zalać 1 szklanką wrzącej wody. Pozostawić pod przykryciem 30 minut. Pić 3 razy dziennie po jednej szklance naparu.

Przeciwwskazania:
 Dzieci, kobiety w ciąży i karmiące, osoby po przeszczepach, w czasie szczepień ochronnych, przyjmowanie leków i ziół zmniejszających krzepliwość krwi.
Uprawa:
 Gynostemma należy do tej samej rodziny roślin co melon i ogórek, więc doglądanie jej jest dość proste. Roślina lubi ciepło i słońce, najcześciej uprawiana jest w szklarniach lub namiotach, bezpośrednie światło powoduje zamieranie rośliny. Jednak w domu parapet lub oszklony balkon są idealnymi miejscami dla tej rośliny.

MROZOODPORNE ZIOŁO DŁUGOWIECZNOŚCI I NIEŚMIERTELNOŚCI JIAOGULAN
Gynostemma Phentaphyllum !!!

 

 W pewnej wiosce znajdującej się w pobliżu gór Fanjing w prowincji Guizhou zamiast tradycyjnej zielonej herbaty ludzie pili napar z dziko rosnącego tu zioła Jiaogulan. Średnia wieku mieszkańców wioski sięgała tam 100 lat. Stąd też wzięło się określenie „zioło długowieczności” lub „nieśmiertelności”. Perła medycyny ajurwedyjskiej mówi że jest „Taki jak Żeńszeń, tyle że lepszy” skąd się to wzięło? Zioło zawiera saponiny czyli substancje czynne, bardzo podobne do tych znajdujących się w żeń-szeniu. O ile w żeń-szeniu wyodrębniono 28 różnych saponin, o tyle zioło Jiaogulan posiada ich 82, co przedkłada się na to że samo to hamuje namnażanie się komórek nowotworowych od 20 do 80% i we współczesnej medycynie Jiaogulan jest nazywany ´pięciolistnym żeńszeniem´ - mając podobne właściwości, lecz cztery razy większe działani !!!
 

 Choć od dawna znany w Chinach(dynastii Ming – 1368), jest jeszcze mało znanym ziołem w Europie Został przebadany na Uniwersytecie Loma Linda w 1992 roku, gdzie stwierdzono jego silne działanie: - reguluje poziom cukru we krwi, wzmacnia pracę serca, redukuje stres, wzmacnia układ odpornościowy, spowalnia procesy starzenia się, obniża poziom cholesterolu, stosowana przy nadciśnieniu i niedociśnieniu, oczyszcza organizm z substancji trujacych, - dodaje sił i energii.

Stwierdzono że Jiaogulan: - zwiększa sprawność mięśnia sercowego, - przeciwdziała marskości wątroby, - jest inhibitorem dla niektórych bakterii, w ich obecności ginie staphylococcus aureus, - zapobiega zlepianiu się płytek krwi, co zmniejsza ryzyko zawału - reguluje ciśnienie krwi i poziom cholesterolu (zapobiega miażdżycy i zawałowi serca), - poprawiają funkcje nerek, - picie wieczorem poprawia jakość i długość snu, - antydepresant (utrzymuje stan równowagi w organizmie), - stymuluje wytwarzanie tlenku azotu, który odblokowuje i poszerza naczynia krwionośne, - stymuluje odporność,- pobudzają makrofagi, zwiększają produkcję limfocytów - ma działanie przeciwzapalne m .in. na wrzody żołądka - reguluje poziom cukru we krw,i - zwiększa wydolność układu oddechowego oraz poprawia przemianę materii Odnawiając energię Qi, - reguluje przepływ krwi, wydala flegmę, usuwa zastoje krwi, - działa przeciwbólowo - przeciwdziała pogrubianiu się ścianek żył na skutek syntezy białek i DNA, - hamuje namnażanie się komórek nowotworowych od 20 do 80% oraz chroni DNA przed uszkodzeniem co opóźnia proces starzenia się.


 
  

 ZASTOSOWANIE : Przygotowywujemy nalewki, herbatki które można przygotowana zarówno ze świeżych jak i z suszonych listków np.: liście gotuje się przez 3 minuty i gotowe! Świetnie nadaje się również do sałatek. Jej delikatnie słodkawy smak będzie przyjemnością dla niejednego podniebienia. Jest to roślina pnąca i może też w doniczce uzyskać okazałą wielkość. Jest mrozoodporna, może więc być uprawiana zarówno na dworze (w zimie i liście obumierają) jak i w pomieszczeniach (wówczas rośnie przez cały rok).

 
1 , 2 , 3
Zakładki:
Ciekawe strony
Tagi